BİZE ULAŞIN upoyresmi@upoy.org

Araştırma Yazıları

Ulusal Psikolojik Danışma ve Rehberlik Öğrencileri Yapılanması

Çeviri Yazısı: Bipolar

- +
Çeviri Yazısı: Bipolar

Bipolar Bozukluk Tam Olarak Tanımlarken
Etiketleme ve Anlayış eksikliği tedavide 10 yıllık bir açıklığa neden oldu.

09 Temmuz 2018’de yayınlandı

Son zamanlarda, bipolar hikayelerini açıkça paylaşan ve insanları bipolar hakkında hayatlarında farkında olmaya teşvik eden ünlüler hakkındaki haberleri daha fazla duyuyoruz. Ve trajik bir şekilde, intiharla veya başkalarına karşı şiddet eylemleri ile öldürülmüş bipolar bozuklukları olduğu iddia edilen bireyleri de duyduk. Toplumsal bir bakış açısıyla, bipolar bozukluk, marangozluk işinden yavaş yavaş ortaya çıkıyor ve insanlar bu sık yanlış anlaşılan akıl hastalığı hakkında daha fazla soru sormaya başlıyorlar. Tabii ki farkındalık, iyi bir şeydir. Ancak, tedaviye karşı hala derin bir damgalama ve bipolar bozukluk hakkında genel bir anlayış eksikliği varken bu konuda neler yapılabilir?

Bipolar hakkındaki bilgi boşluğu, yalnızca hastalığın semptomları göstermeye başladığı zamanın gerçekte ne kadar uzun süre kaldığı ve bu tedavinin uygun şekilde tedavi edildiği zamandan daha uzun sürmektedir. Drancourt ve diğ. al (2012), ortalamada, hastaların bipolar bozukluğun ilk döneminden yaklaşık 10 yıl beklediklerini, özellikle bipolar bozukluk için özel bir duygudurum düzenleyici ilaç aldıklarını göstermiştir.
Bir başka çalışmada, bipolar hastaların yaklaşık üçte ikisine yanlış tanı konması ve diğer psikiyatrik bozuklukları (çoğunlukla majör depresyon) olduğu kabul edilirken, bu hastalar uygun bakımdan önce ortalama olarak yaklaşık dört klinisyene danışmışlardır (Hirschfeld, Lewis, & Vornik, 2003). ). Tedavinin bu 10 yıllık uçurumundan dolayı, ilişkisel işlev bozukluğu, madde kötüye kullanımı, tek uçlu depresyon, dikkat eksikliği, kendine zarar verme, kişilik bozuklukları, aile içi şiddet, işyeri çatışmaları ve diğer birçok ortak olarak görülen bipolar bozukluğun bir bütün popülasyonuna sahibiz. Ayakta tedaviye yönelik sunumlarda vardır.

Fakat tanımlanamayan ve tedavi edilemeyen bipolar bozukluktaki en büyük sorun, bipolar hastalarda genel nüfusa göre en az 20 kat daha yüksek olan intihardır (Berk, Scott, Macmillan, Callaly ve Christensen, 2013). Belki daha da çarpıcı olan, Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı (5. baskı, Amerikan Psikiyatri Birliği [APA], 2013) “bipolar bozukluğun tamamlanmış intiharların dörtte birini oluşturabileceğini” belirtmektedir (s. 131). Algılanmamış bipolar matriküle sahip birçok insan – daha sonra çürürse – sıkıcı bir zihinsel sağlık sistemi aracılığıyla, durumları kötüleşmekte, etraflarındaki her bir kişinin refahı ile birlikte kendi hayatlarını tehdit etmektedir. Nüfusun % 5’ine varan bir yaygınlıkla (Ketter, 2010), bu kronik ve ölümcül hastalığı etkili bir şekilde tanımak ve kapsamlı bir şekilde tedavi etmek için birleşik bir yöntemin olması önemlidir. Bipolar’ın ne olduğunu bilmeli, onu daha iyi tanımalı ve açık bir şekilde tartışmak gerekmektedir. Ayrıca kontrol edilemeyen duygudurum dalgalanmasından muzdarip kişinin etrafında aktif destekle birleşik bir şekilde tedavi etmenin tam olarak zamanı geldiğini anlamak gerekiyor.
Bipolar bozuklukla tam olarak tanışma zamanı!
Bazen manik-depresyon olarak adlandırılan bipolar bozukluk, beyin kimyası içinde aşırı ruh hali değişiklikleri yaratan kötü şekilde düzenlenmiş değişiklikleri içeren, genetik tabanlı bir psikiyatrik bozukluktur. Mani veya hipomani bölümleri, öforik ve geniş bir ruh hali içerebilir; veya yüksek düzeyde sinirlilik ve ajitasyon ile işaretlenen disforik ruh halini betimleyebilir. Bu bölümler ayrıca, görkemli benlik imajı, uyku ihtiyacının azalması, hızlı düşünceler, baskı altında konuşmalar, dağıtılabilirlik, artan enerji ve yaratıcı arzuları ve yüksek riskli davranışlara yol açan şiddetli dürtüselliği de içerebilir. Depresif dönemlerde, ruh hali ciddi şekilde iç çökertici, iç karartıcı ve moral bozucu bir hale bürünür. Manik, hipomanik ve depresif ataklar birkaç gün ile birkaç hafta arasında sürebilir. Bipolar en şiddetli durumlarda, halüsinasyonlar veya sanrılar dahil olmak üzere, psikotik özellikler aşırı duygudurum olayları sırasında mevcut olabilir. Bipoların nedenleri, predispozisyon veya katalitik olarak sınıflandırılabilir. İlk olarak, kişinin yaşam süresi boyunca ortaya çıkacak gerçek model için bipolar eğilimine ihtiyacı vardır, bu da kişinin DNA’sında kodlanan şeyin esasen nihai semptomlar için temel oluşturduğu anlamına gelir. Bipolar bozukluk için en güçlü ve en tutarlı nedensel faktör genetiktir (APA, 2013). Katalitik nedenler bu semptomları ortaya çıkarır. Bazı yaygın katalizörler, ergenlik döneminde olduğu gibi veya doğum sırasında veya sonrasında, peripartum bipolar başlangıç ​​olarak bilinen hormonal değişimleri içerir. Uyuşturucu ve alkol kötüye kullanımı da altta yatan bipolar belirtileri tetikleyebilir. Ortalama başlangıç ​​yaşı geç ergenlik döneminden erken yetişkinliğe kadardır. Yukarıda da gördüğümüz gibi, doğru tanıma ve tanı, birkaç yıl içinde, hatta yetişkin yaşamına kadar oluşmayabilir.

Bipolar bozukluğa sahip kişiler ve onların aileleri sık sık stigmadan doğan,utançtan kaynaklanan hastalığı kabul etmek için mücadele ederler. Bipolar bozukluğun temelinde genetik olduğu bilinmekle beraber, doğal içsel ve dışsal katalizörler ortaya çıktığında insanlar bipolar olmanın kimsenin hatası olmadığını kabul edebilirler. Bipolar, bir ailenin hayat hikayesinin bir parçası haline geldiğinde gerçekten suçlanacak kimse veya utanılacak hiçbir sebep yoktur. Yine de birçok farklı korku, insanları uygun tedaviyi aramaya zorlayabilir. Bunlar, ilaçlarla ilgili endişeleri ve hayat boyu süren bir akıl hastalığını kabul etmedeki zorlukları içerir. Bipolar bozukluğa sahip çoğu insanın, manik ya da hipomanik bir döneme eşlik eden büyük hisleri genelde korkutur. Kimse, kendilerini müthiş ve süper şarjlı hissettiren şeyin aslında alınması gereken bir bozukluğun parçası olduğunu kabul etmek/ söylemek istemez. Sonuç olarak, inkar durumu, bipolar bozukluğun beklenen bir yönüdür. Bipolar bozukluğu olan insanların depresyon yönünün umutsuz, umutsuzluk duygularına bir denge olarak maninin enerjik ve hiper yapıcı kısımlarının kontrolünde hissetmesi özellikle önemlidir.

Ve aile üyeleri korkarlar ve bazen de yaşamlarında bipoları inkar edebilirler. Örneğin ebeveynler, çocuklarının “ yaşam için etiketlenmiş “ olmalarından, bozukluğun çocuklarının yaşam hedeflerini nasıl yok edebileceğinden daha fazla endişelenebilirler. Ya da bipolar bozukluğa sahip insanların eşleri, başlangıçta “ kötü davranışları “ için bir bahane olarak görülebilirler, çünkü onların ilişkileri her yıkıcı davranışın ağırlığından ayrıdır. Bipolar bozukluk tedavisi ile başarıya giden yol boyunca birçok barikat vardır. Bipolar salınımların medikal stabilizasyonu etrafında odaklanmış kapsamlı değerlendirme, eğitim ve tedavi, bu önemli üyeleri işbirlikçi , ömür boyu bakım planına dahil ederken, hastalar ve aileler için tüm uygun korkuları ele almada yararlıdır. Bipolar bozukluğa sahip insanlar ve aileleri için tedavi stabilizasyon süreçlerinin en iyi şekilde artacağını umut ettirir.

Kaynakça
American Psychiatric Association, (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Arlington VA: American Psychiatric Publishing.
Berk, M., Scott, J., Macmillan, I., Callaly, T. & Christensen, H.M. (2013). The need for specialist services for serious and recurrent mood disorders. Australian & New Zealand Journal of Psychiatry, 47 (9), 815-818.
Drancourt, N., Etain, B., Lajnef, M., Henry, C., Raust, A., Cochet. B., et al. (2012). Duration of untreated bipolar disorder: Missed opportunities on the long road to optimal treatment. Acta Psychiatrica Scandinavica, 127(2), 136-144.
Hirschfeld R.M., Lewis, L., Vornik, L.A. (2003). Perceptions and impact of bipolar disorder: How far have we really come? Results of the National Depressive and Manic-Depressive Association 200 survey of individuals with bipolar disorder. Journal of Clinical Psychiatry, 64(2). 161-174.
Ketter, T.A., (2010). Diagnostic features, prevalence, and impact of bipolar disorder. Journal of Clinical Psychiatry, 71. e14.
Yazar:Michael Pipich

—————————————————————————————————————————————–

Getting Fully Aquainted with Bipolar Disorder
Stigma and a lack of understanding has led to a 10-year gap in treatment.
Posted Jul 09, 2018

Recently, we’ve been hearing more in the news about celebrities who have openly shared their bipolar stories and have encouraged others to recognize bipolar in their own lives. And tragically, we’ve also heard about individuals allegedly with bipolar disorder who have died by suicide or committed acts of violence against others. From a society perspective, bipolar disorder is slowly coming out of the woodwork, and people are starting to ask more questions about this often misunderstood mental illness. Heightened awareness is a good thing, of course. But a profound stigma against treatment still exists, along with a general lack of understanding about bipolar disorder and what can be done about it.
The gap in knowledge about bipolar is exceeded only by the length of time people with the illness begin showing symptoms and when they’re actually treated appropriately. Drancourt et. al (2012) showed that, on mean average, patients will have waited nearly 10 years from their first bipolar mood episode to the time they receive a mood stabilizing medication specifically for bipolar disorder. Another study showed about two-thirds of bipolar patients are misdiagnosed and treated as having other psychiatric disorders (mostly major depression), while those patients had consulted a mean average of nearly four clinicians before receiving appropriate care (Hirschfeld, Lewis, & Vornik, 2003). Because of this 10-year gap in treatment, we have a whole population of bipolar disorder presenting as relational dysfunction, substance abuse, unipolar depression, attention deficits, self-harm, personality disorders, domestic volemce, workplaceconflicts, and many other common presentations to outpatient therapy.
But the biggest problem with unidentified and untreated bipolar disorder is suicide, which is at least 20 times higher in bipolar patients compared to the general population (Berk, Scott, Macmillan, Callaly and Christensen, 2013).  Perhaps even more striking, The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.; American Psychiatric Association [APA], 2013) states that “bipolar disorder may account for one-quarter of all completed suicides” (p. 131). While many people with undetected bipolar matriculate—then languish—through an often cumbersome mental health system, their condition worsens, threatening their own life along with the well-being of every concerned person around them. 
With a prevalence up to 5% of the population (Ketter, 2010), a unified method to effectively recognize and comprehensively treat this chronic and deadly mental illness is critical. It’s certainly time to fully understand what bipolar is, how to better recognize and openly discuss it, and treat it in a unified manner with active support around the person suffering from uncontrollable mood swings.
It’s time to get fully acquainted with bipolar disorder.
Bipolar disorder, sometimes referred to as manic-depression, is a genetically-based psychiatric disorder, which involves poorly regulated changes in brain chemistry that creates extreme mood swings. Episodes of mania or hypomania can include euphoric and expansive mood; or dysphoric mood, which is marked by high levels of irritability and agitation. These episodes can also include grandiose self-image, decreased need for sleep, rapid thoughts, pressured speech, distractability, increased energy and creative desires, and severe impulsivity that leads to high-risk behaviors. In depressive episodes, the mood becomes severely reduced, dark and demoralizing. Manic, hypomanic and depressive episodes can last from several days to several weeks. In the most severe instances of bipolar, psychotic features including hallucinations or delusions may be present during extreme mood eventsThe causes of bipolar can be classified as either predispositional or catalytic. First, a person needs the predisposition to bipolar for the true pattern to eventually emerge during the lifespan, which means what is coded in the person’s DNA essentially sets the foundation for eventual symptoms. The strongest and most consistent causal factor for bipolar disorder is genetic (APA, 2013). Catalytic causes bring out those symptoms. Some common catalysts involve hormonal changes, such as in puberty, or in women during or after childbirth, known as peripartum bipolar onset. Drug and alcohol abuse can also trigger underlying bipolar symptoms. The average age of onset is late adolescence to early adulthood. Although as we’ve seen above, accurate recognition and diagnosis may not occur until several years into adult life.
Bipolar patients and their families often struggle to accept the disorder out of shame, which is born out of stigma. Knowing that bipolar is genetic in its foundations, with natural internal and external catalysts driving symptom emergence, people can appreciate that having bipolar is nobody’s fault. There really is no one to blame, and no reason to feel ashamed when bipolar becomes a part of a family’s life story.
Yet, many different fears can hold people back from seeking proper treatment. These include concerns about medications and difficulty accepting a lifelong mental illness. Many people with bipolar often fear giving up the great feelings that accompany a manic or hypomanic episode. Nobody wants to be told that what makes them feel terrific and supercharged is actually part of a disorder that should be taken away. As a result, the defense of denial is an expected aspect of bipolar disorder. It’s especially important for people with bipolar to feel in control of the energetic and hypercreative parts of mania as an offset to the desperate, hopeless feelings of their depressive episodes.
And family members can possess fears, and at times, denial of bipolar in their lives. For example, parents can worry more about their children being “labeled for life” than how the disorder can destroy their children’s life goals. Or spouses of people with bipolar may initially view it as simply an excuse for their “bad behavior,” as their relationships fall apart from the weight of every destructive behavior.
There are many roadblocks along the path to success with bipolar treatment. But a combination of thorough assessment, education, and treatment centered around the medical stabilization of bipolar swings is useful in addressing all pertinent fears for patients and families, while engaging these important members into a collaborative, lifelong care plan. Reducing fear in all participants is key to remaining connected to treatment while building hope that stabilization will ultimately improve the quality of life for bipolar patients and their families.
References
American Psychiatric Association, (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Arlington VA: American Psychiatric Publishing.
Berk, M., Scott, J., Macmillan, I., Callaly, T. & Christensen, H.M. (2013). The need for specialist services for serious and recurrent mood disorders. Australian & New Zealand Journal of Psychiatry, 47 (9), 815-818.
Drancourt, N., Etain, B., Lajnef, M., Henry, C., Raust, A., Cochet. B., et al. (2012). Duration of untreated bipolar disorder: Missed opportunities on the long road to optimal treatment. Acta Psychiatrica Scandinavica, 127(2), 136-144.
Hirschfeld R.M., Lewis, L., Vornik, L.A. (2003). Perceptions and impact of bipolar disorder: How far have we really come? Results of the National Depressive and Manic-Depressive Association 200 survey of individuals with bipolar disorder. Journal of Clinical Psychiatry, 64(2). 161-174.
Ketter, T.A., (2010). Diagnostic features, prevalence, and impact of bipolar disorder. Journal of Clinical Psychiatry, 71. e14

Yazı İşleri ve Bilimsel Araştırmalar Birimi